Beginselen van het analyseren van geluid in poëzie


Bij het maken van een gedicht gooien dichters niet alleen woorden op papier of produceren ze ze uit het niets. Dichters kiezen woorden zorgvuldig voor hun betekenis, voor hun connotatie - en voor hun geluiden. Hoewel keuzes niet altijd volledig bewust zijn, valt niet te ontkennen dat de geluiden van woorden in het eindproduct spelen.

Er zijn verschillende geluiden en geluidspatronen die in poëzie kunnen worden gebruikt. Dezelfde geluiden kunnen verschillende betekenissen overbrengen, afhankelijk van de context van het gedicht.

Een van de meest bekende stilistische apparaten is rijm. In Engelse poëzie wordt rijm gedefinieerd als identieke of vergelijkbare geluiden aan het einde van lijnen. "De oude hond blafte achteruit zonder op te staan ​​/ ik kan me herinneren dat hij een pup was" is een voorbeeld van een rijmend couplet (paar lijnen) van Robert Frost.

Groepen van soortgelijke geluiden die samen voorkomen, kunnen een ander type stilistisch apparaat zijn. Er zijn drie basistypen van dit apparaat:
  • Soortgelijke begingeluiden (eerste letters) is alliteratie. "Wade zal niet gewillig walsen" is een alliteratieve zin.

  • Soortgelijke klinker klinkt assonantie. "Moord dringt, geselt en zuivert een cur" maakt gebruik van assonance.

  • Soortgelijke geluiden worden overal gebruikt samenklank. "Pimpled, paars gezicht Peggy sprong herhaaldelijk op" heeft ‘p’ klinkt aan het begin, midden en einde van woorden. Dit apparaat dat wordt gebruikt met ‘s’ of ‘sh’ geluiden wordt soms genoemd sibilance: "Sissende slangen glijden stil", bijvoorbeeld.

Ook geven het specifieke geluid of de soorten geluiden die in een gedicht verschijnen de betekenis van het gedicht over. Als een gedicht bijvoorbeeld ‘s’-geluiden heeft herhaald en slangen noemt, roept het geluid van de woorden de beelden van het gedicht op. Op deze manier versterkt de dichter zijn of haar beeldspraak door het lezen van het gedicht. Een ander gedicht zou het geluid van de ‘s’ echter kunnen gebruiken als zucht, fluistering of stilte. Het identificeren van de geluidspatronen van een gedicht helpt ons alleen om de betekenis ervan te begrijpen als we de twee kunnen relateren.

Probeer bij het analyseren van de geluiden in een gedicht gelijksoortige geluiden in het gedicht te omcirkelen of te onderstrepen. Als er rijmende lijnen zijn, wijs ze dan een letter toe en zoek naar een patroon. In deel twee van dit artikel kijken we naar "Dreams" van Langston Hughes. Het rijmschema van dit gedicht is ABCB ADCD, met ‘C’ als een ‘schuine’ of imperfecte rijm. Misschien moet u het gedicht hardop lezen om een ​​gevoel te krijgen voor de geluiden, rijm en ritme.

Als je eenmaal patronen in de geluiden van het gedicht zelf hebt geïdentificeerd, denk er dan over na wat voor soort reactie, gevoel of effect ze in je oproepen. Voelt een groep ‘p’s je" peppy "? Een reeks ’s’ maken je "stilte"? Denk aan verschillende effecten die door de geluiden kunnen worden opgeroepen en denk dan aan de beeldtaal, betekenis en boodschap van het gedicht. Welke van deze gevoelens werkt met de betekenis, het beeldmateriaal en de boodschap van het gedicht? Houd deze gevoelens en effecten in gedachten terwijl u het gedicht blijft analyseren.




Meer informatie over poëzie interpreteren met Een handboek over poëzie door Mary Oliver of focus op de functie van geluid met Geluid en vorm in moderne poëzie door Harvey Gross en Robert McDowell.

What is Consciousness? What is Its Purpose? (Augustus 2022)



Labels Artikel: Principes van het analyseren van geluid in poëzie, poëzie, geluid, poëzie, gedicht, analyseren, analyseren van gedicht, analyseren van gedicht, poëzie-analyse, gedichtgeluid, geluidsbeleving, poëzie van geluidsapparatuur, poëzie termen, poëzie gesproken woord, poëzie schrijven, principes van het analyseren van geluid in poëzie

Green Earth Day Tea

Green Earth Day Tea

eten en wijn